شب که میشود...

دلم هوایت را میکند. یاد چشمانت خنده بر لبانم میگذارد. نمیدانم دوریمان حکمت است یا امتحان. هر چه هست میدانم خدایمان مهربان است. اینجا آمدم؛ نه برای خالی کردن خودم، نه برای درد و دل کردن. آمدم تا بنویسم؛ شاید حرف دلم را بشنوی...

نخواستم قرارمان را زیر پا بگذارم.

حکمت است یا امتحان؛ نمی دانم. اما میدانم برای رسیدن به تو باید از این زمان، از این امتحان، از این دوران گذشت.

شاید سخت، اما قطعا ما را میسازد. روزی خواهم آمد، ان هم ناگهانی.آنققققدر ناگهانی که حتی خودم هم از آمدنم شگفت زده شوم. میدانم دیر نیست آن روزی که بیایم؛ هر چند انتظار کشیدن برایم سخت است.

تسبیحی که به من هدیه دادی 37 مروارید داشت. 11 صلوات برای ائمه هدیه میفرستم. یکی را برای پیامبر، یکی را برای دخت پیامبر؛ حضرت فاطمه زهرا (س)، یکی را تقدیم به روح مادر امام زمان میکنم. 8 تایش را برای شادی دل امام زمان نذر کردم و 11 تایش را هم برای تعجیل در ظهورش میفرستم.

4 تا میماند. (هنوز حساب و کتابت خوب است؟)

یکی را برای شادی و دل خوشیت نذر کردم

یکی را برای سلامتیت

یکی را هم برای خوشبختیت

دانه آخر را برای رسیدنم به تو نذر کردم.. هنوز هم محکم راهم را ادامه میدهم؛ هنوز هم دست از تلاش برنداشتم، هنوز هم به کرم و رحمت خدا امیدوارم

چون هنوز گاهی شبها رویایت را میبینم.

تو هنوز بزرگترین آرزوی زندگی ام هستی، شاخه گلی هستی که روزی خواهم چید. خواهم چید، خواهم...

تو را عاشقانه میپرستم.

انتهای شب...

اگر پستم را خواندی.....

باز هم برایت مینویسم

به قول...

آی لاو یو شترق شترق

آی لاو یو